شأنه . جناب حضرت موسى عليه السّلام آن را مرد را به همين حالت مشاهده فرمود تشريف بردند به سمت حاجتى كه منظور نظر شريف ايشان بود تا هفت روز طول گشيد ، پس از آن معاودت فرمودند آن مرد را ديدند كه به همان حالت باقى است ، در آن وقت رأفت نبوت بر آن سرور عالى مرتبت غالب شد و روى تضرع و ابتهال به درگاه حضرت ذو الجلال نمود به معرض عرض ساحت جبروت چنين رسانيد ، كه اى پروردگار عالم اين بندهء ذليل تو است دستهاى خود را به جانب رحمت تو بلند نموده استدعاى حاجت خود نمايد ، از وقت سؤال تا حال هفت روز منقضى شده ، أبواب رحمت اجابت را به جانب او مفتوح نفرموده‌اى . در آن وقت وحى از جانب عالم بما في الضمائر و الاسرار به جانب آن ستودهء درگاه حضرت غفار رسيد ، كه اى موسى لو دعاني حتى يسقط يداه و ينقطع لسانه ما استجبت له حتى يأتيني من الباب الذي أمرته به « 1 » . يعنى اى موسى اگر بخواند مرا تا آن كه دو دستهاى او بيفتد و قطع شود زبان او اجابت او را نخواهم نمود ، تا آن كه بخواند مرا به نحوى كه من قرار داده‌ام ، نعوذ باللَّه من الخذلان و الحرمان عن شرافة اجابة الرحمن . دوم : از جملهء امورى كه در اثناى نماز مستحب است وظيفهء مكلف است به اعتبار چشم در أحوال صلاة . بدان كه وظيفهء مكلف به اعتبار چشم آن است كه در حال قيام نظر نمايد به موضع سجود ، و اين ثابت است در جميع احوال قيام مگر حال قنوت كه مستحب در آن وقت آن است كه نظر نمايد به باطن كف خود ، شايد حكمت در هر دو اين بوده باشد در حال نظر كردن به موضع سجود ملتفت اين شود كه اين موضعى است كه أشرف و أعلى ، و اعضاى خود را به خاك مذلت

--> « 1 » محاسن برقى ص 224 .